تصمیم دارم از امروز کار وبلاگ نویسی را با طرحی نو، و با تکیه بر تجربیات گذشته پی گیرم. لطفاْ به آدرس زیر مراجعه کنید.

http://bache-filsuf.blogfa.com

فکر می کنم کارای مهمی هست که باید انجام بدم، به همین خاطر احتمالاْ برای مدت نامعلومی اینجا مطلب نمی نویسم. در واقع می خوام بیشتر حواسمو روی موضوعات خاصی متمرکز کنم.

خوش باشید...

امروز بد جور به فکر خیام افتادم و از سایت paarsi.com این مقاله که نویسندش (یا گویندش!) دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن هست رو پیدا کردم که برای من که با ادبیات ایران آشنایی چندانی ندارم خیلی مفید بود. مقاله یه مقدار طولانی هست ولی فکر می کنم اگه نخونید ضرر کردید.

سلام، مقاله ای که در زیر میارم ترجمه ای است از قسمتی از کتاب Artificial Intelligence, A Modern Approach (هوش مصنوعی، رهیافتی نوین) که در زمینه هوش مصنوعی یکی از معتبرترین کتاب ها به شمار می یاد و در حال حاضر در بیش از ۶۰۰ دانشگاه معتبر دنیا از جمله دانشگاه های برکلی، MIT و ... تدریس میشه. قسمت هایی از مقاله رو هم مستقیماً از ترجمه فارسی کتاب از انتشارات «ناقوس» برداشتم. عکسی هم که در سمت چپ میبینید همون آسیموی شرکت هوندا است.

قابل توجه دوستان هم دانشگاهی: من این مقاله رو به عنوان پروژه درس مبانی کامپیوتر به دکتر فرج اللهی دادم. حواستون باشه! بهتره بریم سر اصل مطلب:

مقدمه
بشر نام علمي homo-sapiens به معناي مرد خردمند را به خود داده است. زيرا استعدادهاي ذهني و حسي ما براي زندگي روزمره بسيار حائز اهميت است. رشته هوش مصنوعي (Artificial Intelligence) يا اختصاراً AI سعي دارد تا موجودات و موجوديت هاي هوشمند را درك كند. لذا يكي از دلايل مطالعه آن، يادگيري بيشتر در مورد خودمان است. اما برخلاف فلسفه و روانشناسي كه آن ها نيز با مفهوم هوش در ارتباط اند، هوش مصنوعي مي خواهد علاوه بر مطالعه هوش، دست به ساخت موجودات هوشمند نيز بزند. دليل ديگر براي مطالعه AI، جالب و مفيد بودن اين موجودات هوشمند است. AI حتي در مراحل اوليه توسعه اش محصولات مهم و موثر زيادي توليد كرده است. اگرچه هيچ كس نمي تواند آينده را دقيقاً پيش بيني كند، اما آشكار است كه كامپيوترهايي با سطح هوشمندي در رديف انسان (و حتي بهتر از آن) تاثير بسزايي بر روي زندگي روزمره ما و همچنين بر روي تمدن آينده خواهد گذاشت.

هوش مصنوعي يكي از معماهاي هميشگي را مورد توجه قرار مي دهد. چگونه براي مغزي كوچك و كند، خواه زيستي يا الكترونيكي، امكان ادراك، فهم، پيشگويي و دستكاري دنيايي به مراتب بزرگ تر و پيچيده تر وجود دارد؟ چگونه مي توانيم چيزي با اين خصوصيات ايجاد كنيم؟ اين ها سوالات سختي هستند، اما برخلاف تحقيق روي مسافرت با سرعت بيشتر از نور يا دستگاه هاي ضد جاذبه، محقق رشته AI مدرك مهمي دارد كه سوال فوق را ممكن مي سازد. تمام كاري كه محقق AI بايد انجام دهد اين است كه نگاهي به آينه بياندازد تا نمونه اي از يك سيستم هوشمند را مشاهده كند.

هوش مصنوعي از جديدترين علوم است. AI به طور رسمي از سال 1956 يعني از همان زماني كه اين نام بر آن نهاده شد، شكل گرفت ، هرچند كه از 5 سال پيش از آن تاريخ كار روي آن آغاز شده بود. همراه با ژنتيك مدرن اين علم نيز مورد توجه دانشمندان ديگر رشته ها قرار گرفت. دانشجوي رشته فيزيك ممكن است اين احساس منطقي را داشته باشد كه تمامي ايده هاي جالب از قبل توسط گاليله، نيوتن، اينشتين و ديگران مطرح شده است و سال هاي زيادي طول خواهد كشيد تا فردي ايده جديدي را مطرح كند. اما در هوش مصنوعي چنين نيست.

مطالعه هوش يكي از امور بسيار قديمي است. براي بيش از 2000 سال، فلاسفه سعي داشته اند درك كنند كه چگونه فرآيند ديدن، ياد گرفتن، بخاطر آوردن و استدلال كردن مي تواند يا مي بايد انجام شود. ظهور كامپيوترهاي مفيد در اوايل دهه 50 ميلادي توانايي هاي ذهني در اين زمينه را به يك علم تجربي و تئوريك مبدل نمود. اين احساس در بسياري ايجاد شد كه «ابر مغزهاي الكترونيكي» جديد پتانسيل نامحدودي براي هوش دارند. «سريعتر از اينشتين» تيتر عمومي روزنامه ها بود. اما همانگونه كه توليد وسيله اي براي خلق موجوديت هاي هوشمند مصنوعي ادامه داشت، كامپيوتر نيز ابزاري براي تست تئوري هاي هوش فراهم كرد و بسياري از اين تئوري ها نتوانستند در مقابل اين تست موفق شوند. بعدها اين عقيده غالب شد كه AI بسيار دشوارتر از آن چيزي است كه در ابتدا تصور مي شد و ايده هاي جديد، غني تر و جالبتر از اول شده اند.

هم اكنون AI زيرشاخه هاي متنوعي از محدوده هاي عمومي همچون ادراك و استدلال منطقي گرفته تا امور ويژه اي همچون بازي شطرنج، اثبات قضاياي رياضي، سرودن شعر و تشخيص بيماري ها را شامل مي شود. غالباً دانشمندان ديگر رشته ها به تدريج به سوي هوش مصنوعي متمايل مي گردند، جايي كه ابزارها و واژگاني را مي يابند تا از طريق آن ها بتوانند وظايف هوشمندانه خود را سيستماتيزه و خودكار سازند. مشابهاً محققين AI مي توانند از روش هاي خود در هر زمينه اي از كوشش هوشمندانه انسان استفاده كنند. از اين منظر AI حقيقتاً يك دانش همگاني و فراگير خواهد بود.

چهار پنچ روز پیش بود که داستانی خوندم به نام «تپلی»، این داستان واقعاْ من رو جذب خودش کرد. مصمم شدم که نسخه الکترونیکی اون رو پیدا کنم و بذارم تو وبلاگ که متاسفانه نتونستم پیداش کنم. با این وجود به جای داستان تپلی تونستم چند تا از کارای دیگه نویسندش، «گی دو موپاسان»، رو پیدا کنم. قبل از اینکه برای دانلود لینک بدم، بهتره با موپاسان بیشتر آشنا شیم.

هانری رنه آلبرت گی دو موپاسان در سال 1850 در شاتو دومیرو مانسیل فرانسه بدنیا آمد. پدربزرگش از زمین داران بزرگ لورن بود و پدرش ثروت هنگفتی برای او به ارث گذاشت. موپاسان در مدرسه ی ایوتو و دبیرستان روئن تحصیل کرد. در این دوره که فلسفه می خواند یک مجموعه شعر بنام «خداوند متعال» منتشر کرد. او در وزارت دبار فرانسه استخدام شد. رئیس او گزارش داد که موپاسان کارمند خوبی نیست چون همیشه یا قایقرانی می کند یا به دیدار گوستاو فلوبر می رود. موپاسان کمتر در مجامع عمومی حضور پیدا میکرد و بنا به گفته ی امیل زولا، تورگنیف و آلفونس و دیگران او ظاهراْ به یک جوان قهرمان ورزشکار شباهت داشت. نخستین اثر موپاسان یک قطعه درام بود که در حضور گوستاوفلوبر، تورگنیف و چند تن از شخصیتهای ادبی در فرانسه به نمایش درآمد. موپاسان خودش در این نمایش نقش یک زن را بازی می کرد. و در طول هفت سال بعد او به شاگردی در محضر گوستاو فلوبر پرداخت و در سال 1880 در سی سالگی یک مجموعه شعر به نام «منظومه ها» منتشر کرد و بر علیه او دادخواستهای قانونی به وزارت دادگستری فرانسه فرستاده شد و گوستاو فلوبر که در اثر نگارش «مادام بواری» مورد تعقیب قرار گرفته بود به موپاسان به علت شباهت سرنوشتشان تبریک گفت. این اثر او یک تجربه جالب بود زیرا به موپاسان نشان داد که آهنگ کلمات او در شعر دلچسب نیست. او کم کم با انتشار داستانهای کوتاه خود را در ردیف ادب فرانسه قرار داد. مردم او را یک نثرنویس قابل ستایش و یک داستان سرای عالیقدر می شناختند. بعد از کسب این موفقیت ها او «خانه تلیر» را منتشر کرد. این اثر کلیه کسانی را که موپاسان را ناچیز می شمردند محسور ساخت. موپاسان در سال 1883 در «مادمازل فی فی» استادی خود را برای چندمین بار نشان داد و در همین سال «داستان یک زندگی» را نوشت که در آن چشم انداز تازه ای مشاهده می شد. موپاسان این کتاب را با یک دید دقیق و بیرحم و خشونت آمیز نوشته است. دولت فرانسه فروش این کتاب را ممنوع ساخت اما این تحریم حرص و ولع مردم را تحریک کرد و آنها را به مطالعه آثار دیگر او برانگیخت. داستان های او در سال 1890 همگی دارای یک حالت همدردی عمیق و ترحم نسبت به بشر است. آخرین اثر او که سفرنامه است دفتر زندگی ادبی او را می بندد. این سفرنامه «زندگی سرگردان» نام دارد. وی در ژانویه 1892 دست به خودکشی زد. او را به پاریس منقل کردند و در روز 6 ژوئیه 1893 در بدترین شرایط جان سپرد.

برای دیدن یک بیوگرافی کاملتر و تا حدودی حجیم تر و نیز احتمالاْ موثق تر از نوشته بالا از لینک http://www.khabgard.com/adab/lib/horla.htm استفاده کنید. من که میگم بخونید چون زندگی جالبی داشته این آقای موپاسان!

چند داستان (ترجمه شده به فارسی) از گی دو موپاسان برای دانلود:

تخت شماره ۲۹ (۱۵ صفحه)

پیک نیک در ییلاق (۱۴ صفحه)

اولین برف (۱۱ صفحه)

جهیزیه (۹ صفحه)

امروز بنا به درخواست یکی از دوستان یه برنامه ساده به زبان C نوشتم، گفتم شاید بد نباشه که بذارمش تو وبلاگ. این برنامه مربوط میشه به مسئله شماره ۸۵ فصل ۴ کتاب فیزیک هالیدی (ویرایش چهارم). دوست داشتم صورت مسئله رو بنویسم، اما چون editor وبلاگ امکان فرمول نویسی نداره، نشد.

دانلود سورس کد به زبان C

دانلود فایل اجرایی برنامه

امروز می خوام یه برنامه freeware رو خدمتتون معرفی کنم. این برنامه که اسمش هست «رباعیات خیام» رو آقای علی حدیدیان نوشتند. تعداد اشعار موجود در این نرم افزار هم ۱۷۸ تا است.

قابلیت ها و خصوصیات این نرم افزار:

• دارای قابلیت جستجو
• حرکت صفحه به صفحه در اشعار
• قابل اجرا روی ویندوز XP
• حجم فایل 1.5مگابایت

از اینجا دانلود کنید

درباره آقای علی حدیدیان (نویسنده این نرم افزار):

• سن: ۲۷ سال
• سابقه کار برنامه نویسی: ۹ سال
• رشته دانشگاهی: مهندسی معدن
• هدف از نوشتن این برنامه: علاقه به اشعار خیام
• وب سایت: http://www.vazesh.com

در پایان تقاضام از دوستان اینه که تو «نظرسنجی کیفیت» این وبلاگ که در کنار چپ صفحه قرار داره شرکت کنید. مرسی!

شنیده بودم که چارلی چاپلین وصیت نامه ای برای دخترش نوشته. حتی درباره محتوای این نامه هم چیزهایی شنیده بودم. اما وقتی خودم اونو خوندم اونقدر تحت تاثیر قرار گرفتم که تصمیم گرفتم بذارمش توی وبلاگ. البته من به هیچ وجه قصد تایید (یا رد) نظرات مطرح شده تو این نامه رو ندارم، ولی اعتراف می کنم واسم خیلی جالب بود.

سلام، امروز می خوام یه داستان کوتاه بسیار جالب از نویسنده و نمایشنامه نویس برجسته روس، «آنتون چخوف» رو براتون بذارم. اما قبلش اجازه بدید تا با چخوف بیشتر آشنا شیم. مطالب زیر رو از دائرة المعارف «ویکی پدیا» برداشتم.

آنتون پاولوویچ چخوف (۱۹۰۴ـ۱۸۶۰) از نمایشنامه‌ نویسان برجسته روسی و نویسنده داستان‌های کوتاه بود.

چخوف در ۲۶ ژانویه ۱۸۶۰ در بندر تاگانروک، در شمال قفقاز، به دنیا آمد. پدرش مغازه ‌دار و شیفته آثار هنری بود و همین شیفتگی او را از داد و ستد باز داشت و به ورشکستگی کشاند. چخوف در دورانی که در دانشگاه مسکو به تحصیل پزشکی مشغول بود با نوشتن قطعه‌های کوتاه برای مجلات کمدی، زندگی مادر، خواهر و برادرانش را تامین می‌ کرد. او در ۱۸۸۶ به طور جدی به نوشتن پرداخت و از این زمان به بعد بود که نوشتن، به بهای از دست رفتن فرصت تمرین طب، سراسر وقتش را می‌گرفت.