چهار پنچ روز پیش بود که داستانی خوندم به نام «تپلی»، این داستان واقعاْ من رو جذب خودش کرد. مصمم شدم که نسخه الکترونیکی اون رو پیدا کنم و بذارم تو وبلاگ که متاسفانه نتونستم پیداش کنم. با این وجود به جای داستان تپلی تونستم چند تا از کارای دیگه نویسندش، «گی دو موپاسان»، رو پیدا کنم. قبل از اینکه برای دانلود لینک بدم، بهتره با موپاسان بیشتر آشنا شیم.

هانری رنه آلبرت گی دو موپاسان در سال 1850 در شاتو دومیرو مانسیل فرانسه بدنیا آمد. پدربزرگش از زمین داران بزرگ لورن بود و پدرش ثروت هنگفتی برای او به ارث گذاشت. موپاسان در مدرسه ی ایوتو و دبیرستان روئن تحصیل کرد. در این دوره که فلسفه می خواند یک مجموعه شعر بنام «خداوند متعال» منتشر کرد. او در وزارت دبار فرانسه استخدام شد. رئیس او گزارش داد که موپاسان کارمند خوبی نیست چون همیشه یا قایقرانی می کند یا به دیدار گوستاو فلوبر می رود. موپاسان کمتر در مجامع عمومی حضور پیدا میکرد و بنا به گفته ی امیل زولا، تورگنیف و آلفونس و دیگران او ظاهراْ به یک جوان قهرمان ورزشکار شباهت داشت. نخستین اثر موپاسان یک قطعه درام بود که در حضور گوستاوفلوبر، تورگنیف و چند تن از شخصیتهای ادبی در فرانسه به نمایش درآمد. موپاسان خودش در این نمایش نقش یک زن را بازی می کرد. و در طول هفت سال بعد او به شاگردی در محضر گوستاو فلوبر پرداخت و در سال 1880 در سی سالگی یک مجموعه شعر به نام «منظومه ها» منتشر کرد و بر علیه او دادخواستهای قانونی به وزارت دادگستری فرانسه فرستاده شد و گوستاو فلوبر که در اثر نگارش «مادام بواری» مورد تعقیب قرار گرفته بود به موپاسان به علت شباهت سرنوشتشان تبریک گفت. این اثر او یک تجربه جالب بود زیرا به موپاسان نشان داد که آهنگ کلمات او در شعر دلچسب نیست. او کم کم با انتشار داستانهای کوتاه خود را در ردیف ادب فرانسه قرار داد. مردم او را یک نثرنویس قابل ستایش و یک داستان سرای عالیقدر می شناختند. بعد از کسب این موفقیت ها او «خانه تلیر» را منتشر کرد. این اثر کلیه کسانی را که موپاسان را ناچیز می شمردند محسور ساخت. موپاسان در سال 1883 در «مادمازل فی فی» استادی خود را برای چندمین بار نشان داد و در همین سال «داستان یک زندگی» را نوشت که در آن چشم انداز تازه ای مشاهده می شد. موپاسان این کتاب را با یک دید دقیق و بیرحم و خشونت آمیز نوشته است. دولت فرانسه فروش این کتاب را ممنوع ساخت اما این تحریم حرص و ولع مردم را تحریک کرد و آنها را به مطالعه آثار دیگر او برانگیخت. داستان های او در سال 1890 همگی دارای یک حالت همدردی عمیق و ترحم نسبت به بشر است. آخرین اثر او که سفرنامه است دفتر زندگی ادبی او را می بندد. این سفرنامه «زندگی سرگردان» نام دارد. وی در ژانویه 1892 دست به خودکشی زد. او را به پاریس منقل کردند و در روز 6 ژوئیه 1893 در بدترین شرایط جان سپرد.

برای دیدن یک بیوگرافی کاملتر و تا حدودی حجیم تر و نیز احتمالاْ موثق تر از نوشته بالا از لینک http://www.khabgard.com/adab/lib/horla.htm استفاده کنید. من که میگم بخونید چون زندگی جالبی داشته این آقای موپاسان!

چند داستان (ترجمه شده به فارسی) از گی دو موپاسان برای دانلود:

تخت شماره ۲۹ (۱۵ صفحه)

پیک نیک در ییلاق (۱۴ صفحه)

اولین برف (۱۱ صفحه)

جهیزیه (۹ صفحه)